Ik wil dromen als Carice

02.05.11

Ik ben voorwerpen aan het opmeten. Ik moet berekenen of de maten kloppen. Mijn hoofd duizelt van de getallen. Verder is er niets. Ik begin telkens opnieuw. Ik besef dat ik aan het dromen ben en ontwaak.

Na een fijne droom kan ik heerlijk wakker worden en met mijn gedachten nog even in het verhaal blijven hangen. Maar na een paar uur meten, voel ik me bedrogen en onvoldaan. Het is mijn beroep om dingen na te kijken. Het is mijn taak om grafische ontwerpen liefst foutloos naar een drukker of uitvoerder te sturen. Het zou fijn zijn om daarna ’s nachts lekker uit te waaien op een idyllisch strand, een romantische ontmoeting te hebben met een onbekende geliefde of fijn een stukje te vliegen over magische landschappen. 

Maar zo werkt het niet. Mensen dromen juist vaak over wat ze overdag bezighoudt. Ik mag dus eigenlijk blij zijn dat ik niet aan de lopende band sta.

Daar lig ik, midden in de nacht, verontwaardigd wakker in mijn bed. Ik moet denken aan de tweets van actrice Carice van Houten. Ik volg op Twitter naast vrienden en bekenden een aantal bekende Nederlanders. Carice tweet met passie en deelt ook lieve persoonlijke momenten. Zo beschreef ze haar dromen: “Ik droomde dat ik net als dat vogeltje van Tiny Wings over besneeuwde goudgele heuvels gleed.” “Peter Jan Rens. Zomaar in mijn droom. Met jaren 80 oogschaduw.”

Ik ben jaloers! Niet dat ik nou zo graag wil dromen over Peter Jan Rens, maar de absurditeit is groot genoeg om wakker te worden met een grijns van oor tot oor. Heerlijk, zo’n momentje om de dag mee te beginnen.

Als ik wil dromen als Carice, moet ik me dan meer met gelijksoortige dingen bezighouden als zij? Acteren was nooit mijn wens, maar ik neem de proef op de som. Vanaf nu meet ik mijzelf een rol aan. Vandaag ben ik schrijver. Vannacht droom ik grote verhalen.